AutoScoops

De Mercedes SLS AMG is technisch gezien inferieur aan de SLR McLaren. Maar dankzij zijn vleugeldeuren, ruig klinkende motorgeluid en alledaagse bruikbaarheid is het een veel betere auto geworden dan zijn twee keer zo dure voorganger.

De Mercedes SLS AMG is de opvolger van de SLR McLaren. Die laatste bij verre vriend McLaren gebouwde auto was eigenlijk alles, behalve een Mercedes. De vering was snoeihard, het onderstel wild en onbetrouwbaar en je voelde nauwelijks wat er onder je gebeurde. Lange afstanden rijden was een beproeving voor je onderrug en voor het circuit was de auto te lomp. Kortom: hard rechtuit ging prima, maar dat was het dan ook wel.

Voor de opvolger van de SLR week men dan ook liever uit naar een goede buur, namelijk AMG. Dit is het tuningbedrijf uit Affalterbach, dat in 1999 werd overgenomen door Mercedes-Benz en sindsdien verantwoordelijk is voor alle extra snelle varianten van het merk met de ster. De SLS AMG is de eerste compleet nieuwe auto die door het bedrijf werd ontworpen en het resultaat mag gezien worden.

Zoals zo vaak is ook de SLS AMG in het echt mooier dan op de foto’s. Een keihard schot in de roos is het qua design echter niet. De auto is losjes gebaseerd op de 300 SL, maar oogt ietwat gecalculeerd en mist het tijdloze van dat model. De losse stylingelementen zijn op zich mooi, maar als geheel lijkt het niet helemaal te overtuigen. Zo valt in onze ogen vooral de gladde achterzijde van het dak wat uit de toon in vergelijking met de sterk gedetailleerde neus en cabine. We vinden kortom de roadster nu al mooier, ook al hebben we er nog geen schets van gezien.

Loze ruimte
Afgezien van de BMW Z4 en de SLR McLaren zijn er weinig auto’s met zo’n lange neus als deze Mercedes. De reden daarvoor ontgaat ons enigszins, want wanneer de ogenschijnlijk meters lange motorkap wordt geopend, zien we tussen de V8 en de voorbumper nog zeker veertig centimeter loze ruimte zitten. Niet dat de 6,2 liter metende V8 (let niet op de badges die 6,3 liter motorinhoud beloven) zo compact is, maar hij zit zo ver naar achteren gemonteerd dat hij bijna tussen de voorpassagiers ligt – en daardoor ook bijna in het midden van de auto.

Uiteraard is dit gedaan om de gewichtsverdeling te optimaliseren. Maar waarom die neus dan zo extreem lang moest zijn is ons een raadsel. We scharen het dan ook maar onder de noemer effectbejag. Want effect heeft het. Wie de SLS ziet rijden, weet onmiddellijk dat hier iets speciaals nadert. De lage daklijn, enorme neus en brede carrosserie – pas op in parkeergarages - stralen nu eenmaal snelheid uit. Wanneer bij een tankstation vervolgens de vleugeldeuren opengaan, worden helemaal ‘en masse’ fotocamera’s tevoorschijn gehaald.

Ferrari 458 Italia
Instappen is niet eenvoudig vanwege de brede dorpels, maar wie zich eenmaal heeft laten vallen in de comfortabele stoelen, vindt een nieuwe barrière op zijn pad. Het sluiten van de vleugeldeuren is nagenoeg onmogelijk wanneer je korter bent dan 1,75 meter. De deuren zijn namelijk niet – zoals de 300 SL – voorzien van lussen die naar beneden hangen om er beter bij te kunnen. Dat betekent rekken en strekken, maar zoiets kan vast geen kwaad gezien de gemiddelde leeftijd van de SLS AMG-koper.

Eenmaal achter het stuur zit je prima. Het uitzicht is goed. Mooi instrumentarium, prachtige middenconsole en een echt racy ambiance met alcantara, leer en een solide ogende pook voor de automaat. Met een druk op de startknop komt de reusachtige V8 tot leven. We kennen de motor uiteraard uit zo’n beetje alle AMG-varianten, van de C63 AMG tot de CL 63 AMG. Alleen ademt de motor nu vrijer door een nieuw inlaattraject en zijn een uitlaatsysteem met minder tegendruk en andere zuigers gemonteerd. Hierdoor is de motor nu 571 pk sterk. Daarmee is hij exact 1 pk sterker dan de nieuwe Ferrari 458 Italia. Toeval? Wij denken van niet.

Geen hooligans
Tijdens het wegrijden strekt de enorme neus zich als het dek van een olietanker voor je uit. Aanvankelijk zit hij je gevoelsmatig een beetje in de weg. Je denkt ook te maken te hebben met veel onderstuur, maar dat is een misvatting. De auto reageert goed op de besturing, maar helaas is deze veel te licht. De Amerikanen vinden dat ongetwijfeld prettig, maar de gemiddelde sportief ingestelde Europeaan houdt in de regel meer van een wat ‘vleziger’ aanvoelende bediening.

De zeventraps automaat is voorzien van een dubbele koppeling. Hij voelt lekker mechanisch aan en schakelt met flinke klappen over. Goed voor het sportieve gevoel dus. Jammer alleen dat het wegrijden niet vlekkeloos gaat. Wanneer je snel weg wilt rijden, bijvoorbeeld als het licht op groen staat en er mensen achter je staan te wachten, geef je al snel teveel gas. Hierdoor word je met een schok gelanceerd. Enig beleid bij het wegrijden is dan ook een vereiste.

Ook lijkt de bak vaak net in zijn verkeerde stand te staan, ongeacht welk rijprogramma je kiest (variërend van zeer comfortabel tot uiterst sportief, inclusief een launch control functie). Handmatig schakelen met de flippers aan het stuur is dan ook het beste en dat gaat perfect.

Het ESP-systeem kan uit, zo zien we op het display. Maar zoals altijd met Mercedes blijft ook nu het elektronische vangnet aanstaan. Het grijpt weliswaar ultiem laat in, maar toch. Ook een burn-out maken of met rokende banden wegrijden gaat niet. Kennelijk hebben ze bij Mercedes geen behoefte aan automobiele hooligans.

Horizontaal bungeejumpen
Rijden met de nieuwe SLS AMG is een bevreemdende ervaring. Enerzijds ben je scherp en alert als gevolg van de enorme stappen die de brachiale V8 zet vanwege de mogelijke gevolgen voor jezelf en je omgeving door de bijna ballistische baan die deze auto beschrijft.

Anderzijds voel je een merkwaardig soort euforie in je lijf en dreig je langzaam weg te zakken in een endorfinedelirium als gevolg van niet aflatende G-krachten, laterale versnellingen en eindeloze golven koppel die als een romige saus over de zeven versnellingen worden uitgesmeerd.

Diep weggezakt in de lage cabine van de nieuwe Mercedes supersportwagen laat ik de verslavende resonanties van de hamerende achtcilinder inwerken op mijn ruggengraat. Net als zich kippenvel op mijn schouderbladen vormt, volgt met een klap de volgende versnelling en begint het verslavende horizontale bungeejumpen opnieuw.

Wanneer we ons na enige tientallen kilometers vertrouwd voelen met de SLS, kan het gas er op. De motor, die dankzij zijn enorme koppel al berensterk aanvoelt, mist weliswaar de rauwe punch van bijvoorbeeld een Porsche 911 Turbo, maar de enorme stappen die de auto zet dankzij de V8 zijn meer dan indrukwekkend. Ondanks het feit dat het geen echte toerenmotor is, levert hij zijn maximumvermogen bij vrij hoge toerentallen en trekt de motor door tot 7.200 toeren. Daardoor lijkt de versnelling steeds groter te worden.

Dan geeft het instrumentarium aan dat het tijd is om te schakelen. Een snelle klik met de vingers van de rechterhand en het spel begint opnieuw. Net zolang tot de versnellingen op zijn of de tank leeg. Dat laatste zal niet zo snel gebeuren, want met een tankinhoud van 85 liter hoef je zelfs bij een gemiddeld verbruik van één op 7,7 niet zo snel naar de pomp. Bij het terugschakelen en het gas loslaten in een versnelling ontsnappen aan de uitlaat boze klappen van onverbrande benzine. Ongetwijfeld gecomponeerd door de geluidsafdeling van Mercedes-Benz, maar daarom niet minder indrukwekkend.

300 SL
De SLS AMG rijdt eigenlijk zoals je van tevoren denkt dat hij zal rijden. Niet superscherp, niet supersportief, maar wel enorm snel. Iets te lichte besturing, iets te weinig beleving in het interieur en iets te looiïg voor op het circuit, maar wel een heerlijk comfortabele GT waarmee je ook een bochtig bergweggetje glimlachend bedwingt. Dé sensatie is uiteraard zijn motor. Gemener en sterker dan ooit tevoren.

Maar je koopt de nieuwe SLS natuurlijk vanwege zijn vleugeldeuren. Want weinig dingen zijn zo theatraal als aan komen rijden, de vleugeldeuren te openen en soepel uit te stappen. Dat laatste vereist wel enige oefening. Want als je dacht dat instappen moeilijk is, probeer je dan maar eens elegant te verheffen uit de comfortabele racestoelen. Zeker als je geen dertig meer bent; iets wat ongetwijfeld geldt voor het merendeel van de SLS-kopers.

Maar voor een auto die ongeveer de helft kost van een SLR McLaren is de SLS zeer goed gelukt. Hij overtreft zijn voorganger op nagenoeg alle fronten en is bijna net zo snel. De tijd zal leren of dit alles genoeg is om van de SLS een waardig opvolger te maken van de legendarische 300 SL. Wanneer we afgaan op de belangstelling voor het model moet dat wel lukken. De levertijd is opgelopen tot achttien maanden en liefhebbers betalen nu al grif 20.000 euro boven de nieuwprijs om er snel mee te kunnen rijden.