AutoScoops

Dertig jaar geleden bracht Mercedes-Benz de W126 op de markt. Van deze "meest succesvolle S-Klasse ooit" rijden vandaag nog altijd tienduizenden exemplaren op de wegen.

Op de autoshow van Frankfurt in 1979 stelde Mercedes zijn nieuwe S-Klasse voor. In twaalf jaar tijd zou deze limousine uitgroeien tot één van de best verkochte auto's uit de premiumklasse met 818.066 exemplaren. Eind vorig jaar reden daar nog liefst 127.000 van rond in Amerika en zo'n 28.000 in Duitsland, Zwitserland, Frankrijk, Italië en Nederland.

Kilometertellerstanden van vele honderdduizenden kilometers zijn geen uitzondering. Het zegt veel over de bouwkwaliteit die de S-Klasse toen had en maakt van de W126 een gewilde klassieker. Voor reserve-onderdelen kun je trouwens nog altijd terecht bij de Mercedes-dealers.

De W126 werd ontworpen door Bruno Sacco, die ook voor de W124 verantwoordelijk was. De Italiaanse ontwerper, die tot 1999 actief was bij Mercedes, tekende vloeiende, ononderbroken lijnen, verzonken ruitenwissers en een kont die een beetje omhoog loopt.

Voor het eerst monteerde Mercedes bumpers met kunststof in plaats van de zware verchroomde exemplaren die tot en met zijn voorganger W116 gebruikelijk waren. De W126 woog 280 kg minder dan zijn voorganger. De kunststof deurbeplating tussen de wielkasten gaf een visuele link tussen de voor- en achterbumper.

Veiligheid
Ook qua veiligheid was de W126 vernieuwend. Hij was de eerste seriewagen waarvan het passagierscompartiment een offset crash kon weerstaan van snelheden tot 55 km/u. Bij zo'n test botst de auto tegen een hindernis met een gedeeltelijke overlapping van bijvoorbeeld maar veertig procent.

ABS was standaard, een airbag voor de bestuurder en gordelspanners waren vanaf 1981 voor het eerst leverbaar op de S-Klasse. Vier jaar later werd ook een passagiersairbag leverbaar. Items die tegenwoordig heel gewoon lijken, zoals driepuntsgordels achter, het elektronisch sperdifferentieel ASD of de aandrijfslipregeling ASR werden op de S-Klasse geïntroduceerd.

Mercedes bouwde de W126 in twee lengtes: als normale S- of SE-versie of als veertien centimeter langere SEL. De Europese klant had de keuze uit vier motoren, van een 2.8 liter zescilinder carburatiemotor (156 pk) tot een lichtmetalen 5.0 liter V8 injectiemotor (240 pk). Voor de Amerikaanse markt kwam ook een vijfcilinder Turbodiesel-variant met 125 pk.

Sacco Bretter
Mercedes-Benz gaf zijn topmodel in 1985 een facelift. Hij kreeg nieuwe bumpers en gladdere platen op de deuren, de zogeheten Sacco Bretter genoemd naar de ontwerper. De W126 werd ook leverbaar met nieuwe 15-duimsvelgen. Liefhebbers noemden die Gullideckel of putdeksel. Onder de motorkap werd de 5.0 V8 uitgeboord tot een 5.6 zodat hij 272 pk leverde. Het was toen de snelste in serie geproduceerde auto van Mercedes.

Als opvolger van de W126 serie stelde Mercedes in maart 1991 de W140 voor op de autoshow van Genève. Hoewel de serieproductie van de nieuwe modellen een maand eerder al was gestart, liep de productie van de W126 in Sindelfingen voor de export nog enige tijd door. De laatste exemplaren (in gepantserde uitvoering) werden pas in april 1992 met de hand voltooid.